Het huidige wangedrag van het Westen heeft een lange geschiedenis

Een van de hardnekkige thema’s van westerse politieke leiders is dat zij het idee van “de rechtsstaat” ondersteunen. Hiermee bedoelen ze in het algemeen het rechtsstelsel zoals ontwikkeld door de westerse landen, en in de internationale context de formulering van het internationale recht in de afgelopen 120 jaar.

Hiermee bedoelen ze natuurlijk “hun wet”. Elke afwijking hiervan door niet-westerse landen moet worden betreurd en waar nodig worden bestraft.
Het toppunt van deze benadering was te vinden in de processen van Neurenberg en hun Japanse equivalent dat volgde op de overwinning in de Tweede Wereldoorlog. Het voeren van oorlog werd uitgeroepen tot de hoogste internationale misdaad. De belangrijkste Amerikaanse raadsman van het Tribunaal van Neurenberg, Robert Jackson, verklaarde dat de processen van Neurenberg “internationaal recht recht tegenover vrede stelden tegenover agressieve oorlogvoering”.

De processen van Neurenberg en Tokio kunnen achteraf worden gezien als het hoogtepunt van het concept dat oorlog voeren een misdrijf tegen de mensheid was. Sinds 1945 hebben de grote westerse mogendheden, met name maar niet uitsluitend beperkt tot de Verenigde Staten, een bijna ononderbroken oorlog gevoerd.

Dit is vooral gericht op landen die niet in staat zijn om terug te vechten, militaire of anderszins.

Dit is ook geen nieuw fenomeen. Wikipedia heeft een verbazingwekkende lijst van oorlogen waarbij de Verenigde Staten teruggaan tot de Revolutionaire Oorlog van 1775-1783 en die tot op de dag van vandaag vrijwel onverminderd doorgaan. Met onbedoelde humor wordt de Tweede Wereldoorlog vermeld als een ‘Verenigde Staten-geallieerde overwinning’.

Zoals elke student van die oorlog weet, vond het grootste deel van de gevechten en de slachtoffers plaats aan het oostfront tussen Duitsland en zijn bondgenoten en de Sovjetunie. De oorlog voerde al meer dan twee jaar voordat de Amerikanen een formele partij werden. De totale Amerikaanse verliezen tijdens de Tweede Wereldoorlog waren iets meer dan 407.000, minder dan Rusland verloren in de strijd om Stalingrad alleen (478.000 gedood of vermist) over een periode van vijf maanden.

De neiging van het Westen voor oorlog ging onverminderd door na het einde van de Tweede Wereldoorlog. De Koreaanse oorlog (1950-53), de Vietnamoorlog 1945-1975), Afghanistan (2001- ?, Irak 2003-?) En Syrië (2008 -?) Zijn slechts enkele van de bekendere conflicten. Er werden constant minder gevechten gevoerd door de Verenigde Staten en hun bondgenoten, met name in het Caribisch gebied en Latijns-Amerika, gezien (door de Verenigde Staten) als onderdeel van hun eigen invloedssfeer, aangezien de Munro-doctrine voor het eerst werd voorgesteld in december 1823.

Een van de opvallende kenmerken van deze invasies, bezettingen of oorlogvoering na de Tweede Wereldoorlog op andere manieren, is dat ze een afnemende mate van succes hebben getoond. Waar ze niet succesvol waren op het slagveld, zijn de Verenigde Staten economische en financiële oorlog blijven voeren tegen hun vijanden.

De klassieke illustratie hiervan is de Koreaanse oorlog, waarvan de oorsprong en het gedrag door het Westen altijd verkeerd zijn voorgesteld. Het is echter leerzaam op een aantal niveaus. De Noord-Zuidgrens werd getrokken door twee functionarissen van de Verenigde Staten na de nederlaag van de bezette Japanners in 1945. Het Sovjetleger, dat na het einde van de oorlog het noorden bezet, trok zich in 1948 terug. De Verenigde Staten, die het Zuiden bezetten, is nooit vertrokken en ziet Zuid-Korea vandaag als een essentieel element in zijn omsingeling van China.

Er zijn letterlijk honderden Amerikaanse militaire bases in de buurt van of gericht op China, maar de westerse media zijn uitsluitend bezig met vermeende Chinese werkelijke of potentiële “agressie”. Afgezien van zijn meerdere militaire bases, voeren de Verenigde Staten regelmatig militaire oefeningen uit met hun regionale bondgenoten zoals Japan en Australië, die nauwelijks verhulde voorbereidingen zijn voor het voeren van oorlog tegen China. Een van die regelmatige oefeningen die vitale Chinese handelsroutes door de Straat van Hormuz blokkeren.

De Koreaanse oorlog was op een aantal niveaus leerzaam. De invasie van het noorden door de Verenigde Staten en de geallieerde troepen bereikte de Chinese grens, die de nieuwe VRC bedreigde. We weten nu dat het militaire bevel van de Verenigde Staten de toestemming van president Truman heeft gevraagd
om hun virtuele monopolie op kernwapens (zeker China had er geen) te gebruiken om de VRC te bombarderen.

Het primaire doel was het herstel van de regering van Chiang Kai Shek die was gevlucht naar wat toen Formosa heette na zijn nederlaag in de Chinese burgeroorlog.

De interventie van de VRC in de Koreaanse oorlog was beslissend. Verenigde Staten en geallieerde troepen werden snel uit het noorden verdreven. Wat ook leerzaam was, was dat de Verenigde Staten hun overweldigende luchtoverwicht gebruikten om de civiele infrastructuur en voedselproductiecapaciteit van Noord-Korea effectief te vernietigen.

Dit was leerzaam op een aantal niveaus. Niet alleen was de vernietiging van burgerdoelen een monumentale oorlogsmisdaad (waarvoor ze Duitsers hingen na de processen van Neurenberg), maar er is nooit wettelijke aansprakelijkheid voor deze misdaden geweest. Nogmaals, dit precedent is tot op de dag van vandaag leerzaam voor de acties en het gebrek aan verantwoordelijkheid voor Amerikaanse oorlogsmisdaden.

Ondanks enorme westerse druk, waarvan het grootste deel illegaal is volgens internationaal recht, hebben de Noord-Koreanen tot op de dag van vandaag het overleefd. Er is nog steeds geen vredesverdrag om de oorlog formeel te beëindigen, hoewel het nu meer dan 66 jaar geleden is sinds de wapenstilstand. Noord-Korea is nu een nucleair bewapende macht en volgens deze schrijver is elke verwachting dat ze zullen ontwapenen misleidend.

Die kernwapens, en de militaire bescherming van Rusland en China zijn de belangrijkste afschrikmiddel voor verdere Verenigde Staten agressie in de regio.

Vietnam was een soortgelijke nederlaag voor het imperialisme van de Verenigde Staten in de regio. Nogmaals, een lange oorlog (1945-1975), eerst uitgevochten door de Fransen en vervolgens door de Verenigde Staten en hun westerse bondgenoten na de Franse nederlaag in Dien Bien Phu in mei 1954.

Hoewel de Verenigde Staten geen nucleaire wapens gebruikten, gebruikten ze een hele reeks andere chemische en biologische mechanismen, waarvan het gebruik opnieuw oorlogsmisdaden was die werden begaan tegen een burgerbevolking. De gevolgen van deze chemische en biologische oorlogsvoering blijven bestaan ​​tot op heden in de vorm van verwoeste landbouwgronden, en het meest verontrustend, kinderen nog steeds geboren met misvormingen direct toe te schrijven aan de chemische en biologische wapens in dienst van de Verenigde Staten gedurende de hele oorlog.

Nogmaals, in wat nu een duidelijk algemeen patroon is, blijven de daders van deze oorlogsmisdaden volledig immuun voor vervolging, ondanks tokenvervolgingen van laaggeplaatste militaire officieren zoals luitenant William Calley voor het bloedbad van My Lai. Een artikel in de Verenigde Staten publicatie Foreign Policy (21 mei 2019) in de titel “Amerika houdt verontschuldigde zijn oorlogsmisdadigers” is een perfect inkapseling van de realiteit.

Meer recent illustreren twee andere grote oorlogen een aantal facetten, waaronder misleidende motivaties voor de oorlogen; volhardend liegen over de realiteit na de invasies; en de buitengewone moeilijkheden van de naties om de indringers te verdrijven, zelfs decennia later.

De twee oorlogen in kwestie Afghanistan (2001 – de huidige en tellen) en Irak (2003 naar het heden en tellen). In beide gevallen is de ogenschijnlijke rechtvaardiging voor de invasie waren flagrante leugens. Het boek van Ron Susskind over de minister van Financiën van Bush Paul O’Neill (The Price of Loyalty 2004) onthulde hoe het besluit om Afghanistan binnen te vallen ruim vóór de vermeende reden van de gebeurtenissen van 11 september 2001 werd genomen. Integendeel, de invasie en bezetting hadden meer te doen met de strategische ligging van Afghanistan en de olieroutes vanuit het Kaspische Zeebekken dan enige vermeende rol van Osama bin Laden die (ten onrechte) het gebruik van vliegtuigen voor de vernietiging van openbare gebouwen in New York en Washington zou hebben georkestreerd.

In het geval van Irak verteld en herhaald tot vervelens toe door loyale bondgenoten de monsterlijke leugen, was Saddam Hussain “massavernietigingswapens.”

Het is niet moeilijk om hier terugkerende patronen waar te nemen. Landen die strategisch gelegen zijn met waardevolle hulpbronnen worden het voorwerp van invasie, bezetting en diefstal van die hulpbronnen en lijden onder enorme burgerslachtoffers (in
beide landen meer dan 1 miljoen mensen ). Geen van de beschuldigingen vertoont ooit enige gelijkenis met de waarheid.

Evenzo wordt in een ander terugkerend patroon geen van de daders van deze monsterlijke activiteiten geconfronteerd met een rechtbank die hen verantwoordelijk houdt voor hun misdaden. Er zijn natuurlijk veel voorbeelden. Wanneer men het verslag van invasies, beroepen, aantoonbare leugens die in rechtvaardiging worden geuit, en voortdurende diefstal van natuurlijke hulpbronnen onderzoekt, is het onmogelijk om deze geschiedenis te verzoenen met de “regels gebaseerde internationale wetgeving” mantra die zo plechtig wordt herhaald door westerse leiders.

Er zijn echter enkele bemoedigende tekenen dat dit tijdperk van wetteloze bandieten de einddagen nadert. Ik verwijs hier naar de snelle opkomst van China, of beter gezegd, de heropleving van China als de dominante macht in de wereld.

Via een verscheidenheid aan initiatieven, waarvan de BRI de grootste en bekendste is (en aanzienlijk, in tegenstelling tot de Verenigde Staten en Australië). Er zijn verschillende andere economische en politieke initiatieven die echt transformerend van aard zijn. Hun zeer succesvolle huidige en waarschijnlijke toekomstige trends zijn een belangrijke reden dat de Verenigde Staten elk wapen in hun politieke, economische en financiële arsenaal gebruiken om zich te verzetten tegen deze voornamelijk door China geleide initiatieven.

Volgens deze schrijver zal die poging tot sabotage uiteindelijk mislukken, hoewel voor een aantal naties aanzienlijk. Maar als we 2020 ingaan, bieden deze initiatieven, van China in het oosten tot Rusland in het westen en verder, het beste uitzicht op een stabiele wereld dan de rampzalige twee eeuwen van westerse dominantie zijn gebleken.

Afbeeldingsresultaat voor westen geschiedenis

Indignatie redactie

© Indignatie

 

Reacties

Reageer hieronder!
Gast
woensdag 23 september 2020

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://detheorist.nl/

Nieuwsbox

Jouw account

Nieuwste leden

Protest agenda

Laatste reacties....

Eindelijk het verband tussen 5G en het coronavirus
11 september 2020
100% mee eens! De elite probeert ons de mond te snoeren, maar moet ges...
Voorspellingen 2020
07 september 2020
lol hoe 10 minuten verspillen in uw leven, wat een paranoid gedoe, en ...
Onthulling: “Wat Covid-19 wordt genoemd is geen virus, maar chromosoom 8, een essentieel onderdeel van het menselijke DNA”
24 augustus 2020
Vandaar dat ze dna veranderende vaccin nodig hebben om het te bestrijd...
Willekeurige partner