By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://detheorist.nl/

Scènes uit de spreekkamer: de opheffing van het medisch beroepsgeheim

Als huisarts heb ik, net als alle andere dokters, een eed gezworen. Die houdt in dat je nooit schade doet aan de patiënt. Dat je bij twijfel terughoudend bent en dat je je patiënt altijd eerlijk moet voorlichten. Maar in deze tijd is alles ineens anders en inmiddels heb ik begrepen dat dokters zich niet meer aan die eed hoeven te houden. Wel, dat maakt het leven een stuk gemakkelijker, want ik neem aan dat dan het beroepsgeheim ook komt te vervallen. Want eerlijk is eerlijk: ook een dokter wil zijn verhaal wel eens kwijt. Vandaar dus deze ontboezeming. Het ligt wat gevoelig, dus hou het maar even onder ons. Ga er eens goed voor zitten, want daar gaan we.

Een van mijn patiënten is een zekere Mark. Om de privacy toch nog een beetje te beschermen, zal ik zijn achternaam niet noemen. Naar het schijnt heeft hij een vrij hoge functie in het kabinet. Hij heeft het blijkbaar maar druk mee, maar soms bezoekt hij zijn huisarts en vraagt hij om advies. Vorige week kwam hij bij me langs. Dat ging ongeveer zo.

-'Goedemorgen, Mark! Hoe gaat het met je?'

-'Nou, best goed hoor. Geen centje pijn eigenlijk. Lekker wat vergaderen, beetje rondbellen in mijn torentje, nu en dan zorgelijk in de camera kijken. Ik zit lekker in mijn rol.'

-Mooi. Maar geen echte zorgen begrijp ik?'

-'Nee joh! Prognoses zijn goed: wat er ook gebeurt, ik zit gebeiteld, vaste job voor mij! Ben gelukkig geen ondernemer hè, haha. Nee, ik vermaak me opperbest!'

Zo ken ik hem. Altijd opgewekt en zorgeloos die kerel. Gelijk heeft ie.

-'Mooi Mark, dat klinkt zeer positief.' Ik kom ter zake. 'Wat brengt je hierheen?'

-'Nou, ik moet over een paar dagen weer een persconferentie houden. En daar maak ik me dan wel weer wat zorgen over'.

-O? Vertel!''

-'Nou ja, weet je', begint hij. 'De cijfers gaan naar beneden, het aantal besmettingen daalt. Dat moeten we natuurlijk niet hebben'.

Ik kijk hem begripvol aan. 'Nee, snap ik' (Regel 1: laat merken dat je de patiënt volgt, ook al snap je er geen sikkepit van. Hij praat dan vanzelf verder en wellicht komt er dan duidelijkheid)

-Hij gaat verder. 'Tot nu toe lukte het vrij gemakkelijk om de angst er in te houden, maar met die dalende besmettingen dreigen de mensen zelf te gaan nadenken. Wat moet ik in godsnaam zeggen tijdens die persconferentie?'

Ik zie enige wanhoop in zijn ogen. De stakker.

-'Hmm, lastig ja'. Ik knik begrijpend (Regel 2: reageer invoelend, knik instemmend, ook als je je afvraagt waar dit in godsnaam heen gaat. Dan maak je contact op gevoelsniveau) . Je bent bang dat de mensen straks minder bang worden?'

-'Ja, daar ben ik heel bang voor. Daar moet ik iets op bedenken'.

-'Ok Mark, ik snap je dilemma. Heb je zelf al een idee hoe je het wilt aanpakken?' (Regel 3: ga eerst na of de patiënt zelf al een oplossingsrichting bedacht heeft, vooral als het een absurd dilemma betreft)

-'Nou ja, ik doe het volgens het vaste schema van de persconferentie'.

-'O, op die fiets. En hoe ziet dat er uit?'

-'Wel, dat gaat als volgt:

1. ik heb helaas slecht nieuws voor u, 2. het doet me veel pijn om dit te vertellen (hij geeft me een veelbetekenende knipoog) 3. het gaat helemaal niet goed, 4. de situatie is eigenlijk zelfs heel erg zorgelijk...'

-'Ok, klinkt goed! Je bouwt het slechte nieuws dus geleidelijk op?'

-'Ja, net als de aanzwellende muziek in een scene van een spannende film. De mensen voelen dan vanzelf wel dat het spannend wordt'

-'Slim zeg. Wat ben je toch een bijdehandje, Mark'

-'Ja, dat werkt tot nu toe heel goed. Dan ga ik altijd zo verder:

5. het ligt allemaal aan 'de mensen', want ze houden zich niet aan de regels...'

-'Geweldig! Dus je begint met alle verantwoordelijkheid van je af te gooien, hoppa, alle schuld naar het volk toe. Geniaal man.'

-'Haha, goed hè? En let op, dan komt de uitsmijter. Hij kijkt triomfantelijk:

6. dus moeten we ondernemers nog wat verder afknijpen, vrijheden nog wat verder inperken en de maatregelen met minstens enkele weken verlengen' Tadaaa!'

-'Wow!'

-'Mooi toch? Bam, pak aan! Eigen schuld allemaal! Stelletje lapzwansen. Luisteren zullen ze, als makke schapen! Ik ben al een heel eind op weg, maar het is niet genoeg.'

-'Woehaha, Mark! Je bent geweldig! Alle schuld bij de mensen. En je denkt dat ze er massaal in gaan tuinen?'

-'Absoluut. Laat dat maar aan mij over. Als je ze maar bang maakt en bang houdt! Maar nu heb ik een probleem, want het aantal besmettingen daalt als een gek. Dat is funest voor de angst. Mensen lezen nu dat de maatregelen 10x zoveel levens kosten als ze sparen. Dat soort informatie zit natuurlijk verschrikkelijk in de weg. Ik wil niet weer zo'n gedoe als met die Toeslagenaffaire!'

-'Toeslagenaffaire?' Ik kijk hem vragend aan. Ik had er wel iets van gehoord. Iets met aftreden en zo, maar ineens hoorde je daar niks meer van, dus was ik het al weer vergeten.

-'Ja. die stomme commissie die zei dat onze maatregelen een totale miskleun en een ramp voor de slachtoffers waren. Dat we totaal fout zaten en we ten onrechte de schuld bij de mensen gelegd hadden. Wat moet ik anders? Ik kan moeilijk gaan toegeven dat ik er wéér naast zit'.

-'O dat ja, Snap ik. Tja, wat zou je daar aan kunnen doen hè?' (Regel 4: kom niet meteen zelf met een oplossing. Stimuleer de patiënt om zelf mee te denken).

-'Geen idee, daarom kom ik bij jou. Jij bent dokter, ik niet' (Regel 4 werkt niet altijd even goed)

-'Hmm, even nadenken. Wacht eens: kun je niet iets bedenken wat ineens veel meer angst aanjaagt? Zodat mensen denken van: o ja, ik was die lockdown eigenlijk helemaal zat, maar nu snap ik wel dat het niet anders kan? Zodat je weer van voren af aan kunt beginnen?'

-'Dat heb ik nodig ja. Maar wat zou dat moeten zijn? Er moet iets veranderen, want door die angst doen ze alles wat ik wil'.

De telefoon onderbreekt ons gesprek. De assistente belt: de gegevens van een andere patiënt zijn gewijzigd, ze vraagt of ze de mutatie mag doorvoeren. En terwijl ik haar te woord sta over die mutatie, zie ik Marks gezicht ineens opklaren, alsof hij ineens een ingeving gekregen heeft. Met een opgetogen gezicht staat hij op. Een joviale boks - en weg is hij.

Enkele dagen later kijk ik naar de persconferentie. Ik zie hoe Mark, met een bezorgd persconferentiegezicht, net als voorheen punt 1 tot en met 6 opleest. En dan hoor ik dat er een nieuwe variant is opgedoken. De angst slaat toe als nooit tevoren.

Vlak voor ik ga slapen krijg ik een SMS van Mark. 'Het werkt! Goed hè?'

Blogdo©

 

Reacties

Reageer hieronder!
Gast
zondag 17 januari 2021

Jouw account

New World Order
Populair deze week
Nieuwste leden
.

Agenda

Willekeurige partner