Uit den ouden doosch: We hadden vrienden zonder Facebook

© Dustbin Brigade / Bron: John Drysdale – Lumas.

Volgens de regelgeving en bureaucratie van vandaag de dag zouden degenen onder ons, die kinderen waren in de jaren ’50, ’60 en enkele jaren in begin 1970, het niet hebben overleefd. We reden brommer zonder helm, we vaarden op vlotten zonder zwemvest, we hadden geen kindveilige doppen op gevaarlijke huishoudmiddelen of op medicijnflesjes, geen rubberen tegels in de speeltuinen, beschermrubbers op de hoeken van de tafel of stopcontactslotjes.

Lamp Post Swing | Bron: John Drysdale – Lumas

We dronken water rechtstreeks met onze monden aan de kraan. We aten brood met dik boter en suiker, dronken frisdranken met teveel suiker erin, maar we kregen geen overgewicht omdat we de hele dag buiten aan het spelen waren.

We deelden onze kauwgom uit de mond met vriendjes en dronken uit dezelfde limonadefles, zonder dat er iemand dood ging.

We bouwden van schroot een skelter en reden in volle vaart van een heuvel af, om even later te ontdekken dat we vergeten waren een rem te maken. We struinden over een stinkende vuilnisbelt om tussen al het gif en bacteriën iets “nuttigs” te vinden.

We stonden vroeg op in de ochtend om de hele dag buiten te spelen en kwamen pas thuis als het donker werd. Niemand wist waar we waren of wat we uitspookten, de hele dag kon niemand ons bereiken – niemand had een mobiele telefoon.

Moeder en vader maakten zich niet ongerust, die wisten wel dat je thuiskwam als je honger kreeg.

We hadden geen Playstation, Nintendo of X-box – geen video games, geen 99 televisiekanalen, geen surround sound, geen computers of internet.

We hadden vrienden zonder Facebook. We gingen naar buiten en zochten ze op. We vielen uit bomen, braken benen en armen, sneden ons met messen, schoten met luchtbuksen, pijl en boog, vochten, en sloegen elkaar tanden uit, maar niemand werd aangeklaagd en er kwamen geen rechtszaken. Omdat het “ongelukjes” waren en bij het opgroeien behoorden. Niemand anders kreeg de schuld – alleen jezelf. Als je met het spel mee wilde doen, moest je niet zeuren als het een keer mis ging.

Op het schoolplein vochten we met elkaar, en werden bont en blauw. Sloegen elkaar blauwe plekken en leerden ermee te leven, en werden daarna vrienden. Speelden voetbal op de hoek van de straat en vielen pijnlijk op de stenen straattegels. Speelden met knikkers en maakten ruzie over de pot, en vochten weer eens met elkaar. We speelden vuur met benzine en carbid en verbrandden ons, kwamen zonder wenkbrauwen thuis, en dronken met dorst water uit een sloot.

Je werd niet met de auto vervoerd, je kon lopen of fietsen. En in de auto kreeg je geen veiligheidsgordel om en verstikte je van de sigarettenrook van je ouders.

Ondanks alle waarschuwingen van deze tijd wisten we ons toentertijd goed te redden, er viel sporadisch een gewonde en bijzonder weinig doden.

Die tijd is voorbij. Alles is nu ‘beter’, ‘gezonder’ en ‘veiliger’.

Rommel

© Fenixx

 

Reacties

Reageer hieronder!
Gast
donderdag 24 september 2020

By accepting you will be accessing a service provided by a third-party external to https://detheorist.nl/

Nieuwsbox

Jouw account

Nieuwste leden

Protest agenda

Laatste reacties....

Eindelijk het verband tussen 5G en het coronavirus
11 september 2020
100% mee eens! De elite probeert ons de mond te snoeren, maar moet ges...
Voorspellingen 2020
07 september 2020
lol hoe 10 minuten verspillen in uw leven, wat een paranoid gedoe, en ...
Onthulling: “Wat Covid-19 wordt genoemd is geen virus, maar chromosoom 8, een essentieel onderdeel van het menselijke DNA”
24 augustus 2020
Vandaar dat ze dna veranderende vaccin nodig hebben om het te bestrijd...
Willekeurige partner